Προς στιγμην, τι στιγμη δηλαδη μια νυχτα ολοκληρη και μια μερα μιση, ενοιωσα σαν νεατερνταλ.
Αρχισα να αμφιβαλλω για την εποχη μου, πιστεψα οτι ζω στις σπηλιες και δεν εχω ιδεα τι στο καλο συμβαινει στην σημερινη εποχη.
Εβαλα την Φωτεινη να ανακατωσει το μπαουλο που η γιαγια μου με κληροδοτησε και αρχισα να ψαχνω να βρω καποιο ξεχασμενο φερετζε και καμμια μαντηλα για να σκεπασω τα παιδια μου πριν τα στειλω να βγουν στον δρομο. Βλεπετε οτι καποιοι ανωνυμοι μπορει να τα φωτογραφησουν και με την καταλληλη τεχνολογικη υποστηριξη να πουλησουν τις κατασκευασμενες φωτογραφιες τους σε κυκλωματα ανθρωπων με αδιευκρινιστους σκοπους.
Μετα το πρωτο σοκ που υπεστην και με την βοηθεια και την συμπαρασταση ενος μελους της ομμορυθμου κλικας μου του Θαναση του μακεδονα καταφερα να απαγκιστρωθω απο αυτην την μαυρη σκεψη και να ξαναγυρισω παλι πισω στην πραγματικοτητα.
Ρωταω λοιπον εσας πρεπει να κρυβομαστε εδω μεσα στα μπλοκ;
Ειναι τοσο κακο να λεμε ποιοι ειμαστε και τι δουλειες κανουμε;
Ειναι τοσο κακο να δειχνουμε στους διαδυκτιακους μας φιλους τα παιδια μας, τις δουλειες μας, αυτο εντελει που ειμαστε;
Εκανε λαθος ο Θανασης ο Μακεδονας που με πολυ καμαρι μας παρουσιασε τα εγγονακια του;
Οποιος θελει ας μου απαντησει γιατι εδω μπορει να φτασουμε στο σημειο και να τρελαθουμε κιολας με καποιους ντεμεκ μορφωμενους και ανωτερου επιπεδου ανθρωπους.
Αισώπου Μύθος: Λύκος και αρνάκι (Λύκος και ἀρήν)
Πριν από 1 εβδομάδα


